ตกแล้วก้อตกอีก ตั้งแต่เอาน้องดำไปจอดหน้าบ้าน กะว่าจาไปอาบแดดซะหน่อย

 

ฝนแมร่งตกทั้งทุกวันเลย กิ่งไม้ก้อดันมาตกใส่หลังคาอีก ลูกก้อเลยแช่น้ำทั้งวันไปใหญ่เลย

 

เฮ้อออ..

 

 

 

ปล. วันนี้จาเอาลูกไปติดสเกิชแหละ แต่ฝนยังตกอยู่เลย หล่อมาก้อไม่รุจาไปอวดใคร

ปล2. จาได้ออกจากโรงบาลม่ะวันนี้อ่ะ 

   วันนี้ที่มานั่งเขียนตอนจบ วันสุดท้ายแหละ พรุ่งนี้ก้อไปขึ้นเครื่องที่ฮองกง เบื่อจัดกระเป๋า ดูแล้วไม่น่ายัดลงไปได้หมด เลยมานั่งโม้ให้ฟังดีก่า วันนี้วุนพุธวันสุดท้ายของอบรม ไม่ได้ทำไรเลย เช้าไปถึงก้อสอบ เสดก้อว่างไปเดินถ่ายรูปเล่นรอบๆตึกที่อบรมอ่าแหละ ไม่มีไรทำ พอดีไม่มีคูปองกินข้าว เพราะทำหาย -*- ย้อนไปเมื่อวานหน่อย พอดีก่อนจบคลาสเขาจาพาไปดินเนอร์ ทั้งคนสอนทั้งคนเรียน ไปกันหมดเลย เจนิส แคนดิช แล้วก้อสตีเฟ้น(พี่เจิดคนคุมแลป) เสดก้อไปถึงร้าน อยู่ในห้างไฮโซๆหน่อย มีแต่ของแบรน ร้านใหญ่มากมาย มีหมดเลย ทั้งเหล้าจีน สาเก เบียร์ไทเกอร์ พ่อกินหมดเลย แต่อย่างละแก้วนะ อย่างอื่นก้อดี เหมือนโรงแรมแต่ว่าอร่อยดี หอยนางรมตัวเท่าฝ่ามือเลยง่ะ แต่ไม่ได้กินหรอก เขามีให้เลือกอาหารพิเศษสี่อย่าง มีหูฉลาม หอยเป่าฮื้อ
ตับห่าน แล้วก้อไรไม่รุอีกอย่าง แต่พ่อสั่งหอยมากิน อร่อยดี ก้อของแพงเนาะ
   ย้อนไปเมื่อวันเสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมามั่ง เสาร์ไปช็อปปิ้งที่ Louhu มาได้นากาก๊อบมา พอดีต่อได้ถูก ก้อเลยควบมาสองซะเลย ก่อนกลับไปกาชงชามาอีกชุดนึ่ง กะว่าจาชงชากินเองแล้วว่างั้น เสดวันอาทิตย์เขาก้อพาไปเที่ยว culture Village ไปดูกำแพงเมืองจีนจำลอง แล้วก้อพวกวังของจีนสมัยก่อน ไปเล่นห้อยสลิงจากยอดน้ำตกด้วยแหละ ยาวสองสามร้อยเมตรเลยอ่ะ ตอนนี้อ่ะ ฮาสุด พี่เขาเดินกันมาเยอะเลยแวะพัก เราก้ออยากจาห้อยสลิงนะ แต่คนอื่นเฉยๆกัน เราเลยขอเดินไปข้างหน้าก่อนคนเดียว เสดก้อคนมันอยากเล่นง่ะ ก้อเลยขึ้นไปลองคนเดียวเล๊ย แล้วก้อห้อยลงมาไม่ค่อยตื่นเต้นเท่าไหร่ เสดพี่ๆเขาก้อเดินกันมา ตอนหลังมาเล่าให้ฟังว่าเนี่ยกำลังคุยกันอยู่เลย ไอ้หน่องหายไป เด๋วมันก้อห้อยสลิงลงมา เสดเราก้อห้อยลงมาเจอเขาพอดี พี่บอกว่ามันตายยากจิงๆ ตอนแกเล่าให้ฟังแอบอาย อิอิ   โม้ซะเยอะเลย เด๋วเย็นนี้ไปเดินเลย Dongmen อีกวันทิ้งทวนเปนรอบสุดท้ายก่อนจากเสินเจิ้น แล้วก้อไปต่อที่ฮองกงพรุ่งนี้อีกทั้งวัน อิอิ
ตอนแรกว่าจาไปนั่งกระเช้าขึ้นไปไหว้พระใหญ่ แต่เปลี่ยนแผนไปลงย่านช๊อปปิ้งแทน  เป๋าจาฉีกไหมเนี่ย เด๋วมาเล่าให้ฟังต่อแล้วกัน

 

 

 

ปล. ตั้งชื่อว่า last last เพราะว่าคุ้นหู แม่ค้าที่นี่ชอบใช้กัน ลาสๆ อ่า (เปนการบอกราคาตอนสุดท้ายว่าลดได้แค่นี้)

    วันนี้สบายๆ ฝนตกอากาศดี เย็นๆทั้งวันเลย ไม่ได้เรียนด้วย เช้าไปทำแลป บ่ายไปดูงานตามแผนกอื่นๆ ที่นี่อลังการมาก แต่ละฝ่ายแยกตึกกันหมด ตึกการเงิน อย่างกะพระราชวัง เห็นแล้วงงเลย มีสวนแล้วก้อทะเลสาปอีก ไรกันคะคูนนนนน.. เสดกลับมาว่างเลยออกไปเดินเล่น เล็งมานานแหละ ว่าจาถอย Converse ซักคู่แต่ตัดสินใจไม่ได้เอาสีไร แล้วก้อได้มา มันลด 40% เปนเงินไทยประมาณ 1300 ก่าๆ ที่นี่รองเท้าแพงอ่ะ ราคาตั้งมัน 2500 ก่าๆ ในไทยเราแค่ 1700 เองที่เปนหนังอ่ะ แต่ก้อชอบ เพราะคิดว่าในไทยสีนี้ไม่น่ามี แล้วก้อถูก ถ่ายรูปมาให้ดูด้วย

 

 

 

 

    วันหยุดสองวันไม่ได้พักเล๊ยยย วันเสาร์ไปเดินโหลวฮู ซื้อชาแล้วก้อบัวหิมะ ไม่น่าเชื่อว่าจาเดินได้ทั้งวัน ไปทะเลาะกะแม่ค้ามาสองสามร้าน ก้อต่อราคาแล้วมันไม่ได้ดังใจเรา เราไม่เอาก้อไม่ผิดนิ แต่แมร่งมาทำรมเสียใส่เรา ตอนแรกตั้งใจว่าจาซื้อนากาก๊อบซักหน่อย พอไปดูของจิงแล้วคุณภาพมันไม่ได้ เลยไม่เอาเลย ไม่กล้าไปดูร้านอื่นด้วย เด๋วทะเลาะกะมันอีก
    มาวันอาทิตย์ตื่นแต่เช้าทัวร์พาเที่ยวมารับ เช้าไปสวนสาธารณะริมทะเล ไม่ค่อยมีไร แต่วิวสวยดี เห็นเมืองเสินเจิ้นแล้วก้อเกาะฮ่องกง แล้วก้อมีสะพานข้ามยาวๆ สวยดี แต่อยู่ไกลไปหน่อย เสดเที่ยงก้อมากินข้าวที่โรงแรมที่ โหวอฉางเป่ย ก้อธรรมดา เพราะว่ากินข้าวโรงแรมมาทุกวันอยู่แล้ว เสดบ่าย ไฮไลท์ของวัน เขาก้อพาไปที่ Windows of the world เปนเหมือนชื่อเลย ที่นี่เขาจำลองที่สำคัญๆ หรือเมืองดังๆจากทั่วโลกมาไว้ มีไรมั่งอ่ะ เยอะมาก แต่เอาที่ประทับใจ ก้อเช่น ขึ้นไปชมวิวบนหอไอเฟล ล่องแก่งแกรนแคนย่อน(เปียกไปครึ่งตัว) เวนิช นครวัดก้อสวยดี เสดทุ่มก่าๆ ก้อมาดูโชว์ อลังการมากแต่ว่าเซ็งแบตกล้องหมด ไม่ได้ถ่ายมาให้ดูเลย กลับมาห้องก้อสี่ทุ่ม หลับเปนตาย ปวดขาไปอีกวัน วุ่นรุ่นขึ้นมาเรียนแบบซากศพ นั่งรถทั้งไปและกลับพ่อหลับเปนตาย ตอนเย็นกินข้าวเสดแอบซื้อส้มจีนมาลองกินด้วย

 

 

 

 

 

 

 

 

ปล. เที่ยวไม่ค่อยหนุกเลย ขาดนางแบบประจำตัว ถ่ายมาม่ะมีคนเลยมีแต่วิว เฮ้ออ

    วันนี้ก้อเหมือนเดิมเลย ตื่นมาแล้วก้อไปเรียน แล้วก้อกลับ เสดก้อนั่งรถไฟไป LoaHu ไปห้างชื่อดัง ที่มีแต่ของก๊อปทั้งห้าง ไปเหล่ๆร้านมาแหละ ว่าจาถอยนากาโอเมก้าซักเรือน ถามมารุ่นนึงแบบยังไม่เห็นของดูแค่แคตตาลอก เจ๊แกบอก 700 เสดคุยไปคุยมา เราจากลับแล้ว เขาให้มา 300 ก้อไม่สนใจอยู่ดี ตั้งใจเอาไว้จาเอา 200 แต่ว่าไม่เห็นของ ก้อเลยไม่สน เอาไว้วันเสาร์มาเจอกันใหม่นะ ลืมบอกไปเจ๊ร้านนี้พูดไทยคล่องเล๊ยยย 55+ ขำดี วันนี้เดินไม่หนุกเท่าไหร่ พี่โอ๋แกทำมือถือหาย เดินไปก้อเส้าๆไปด้วย เลยกร่อยๆ กันหมดเลย เสียดาย โมโต V8 ด้วย เสดก้อกลับมานอนปวดขาที่ห้อง เหนื่อยจัดหลับ ไม่ได้อาบน้ำเลย อิอิ

  

    วันพฤหัสแหละ แป๊บๆจาครบอาทิตย์แล้ว ไวเหมือนกัน ไวเหมือนแคนดิชสอนเลย ดีนะที่ทีมเราจากทีทีสามคนมีพื้นมาก่อนเลยตามทัน ทำแลปก้อสบายๆ แต่พวกคนอื่น อันนี้ไม่แน่ใจ ดูแล้วน่าจาแย่ เพราะว่าที่เขามาถามๆเรา ยังจับสเต็ปไม่ค่อยได้เลย ก้อคอสเขาไม่ได้มาปูเบสิกให้เลยอ่ะ มาถึงก้อใส่ๆอย่างเดียว
    ตอนเย็นเดินไปกินก๋วยเตียวอีกซอยนุงมา โชคดีไปเจอลุงคนนึ่ง แกมาช่วยเราบอกเด็กเสิฟว่าจาสั่งไรมั่ง เพราะว่ามันม่ะมีรูปให้เราสั่ง(อ่านจีนม่ะออก) ลุงแกพูดไทยคล่องเล๊ย ถามไปถามมา แกไม่ใช่คนไทยคับ เปนคนฮองกง แต่ว่าคงจาค้าขายกะคนไทยมาเยอะ เลยพูดได้ แกบอกว่ามาทำธุระที่เสินเจินอ่ะ แล้วแกก้อเดินไป เมนูที่ลุงแนะนำมาอร่อยเล๊ยยยย ลูกชิ้นเนื้อร้านนี้หร่อยจิงๆคับ กินเสดก้อแยกย้ายกันไปเดินดูของ ไปแอบเหล่คอนเวิด มันลด 40% แต่ตัดสินใจไม่ถูก เวลามาเดินซื้อของ แล้วไม่มีคนมาช่วยเลือกบางทีมันก้อแอบไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่นะ งี้แหละที่เขาเรียกว่าอาการของคนกำลังจามีคู่ ว๊ากกกก

 

    วันศุกร์พักขา ไม่ไปไหนเลย ไปกิน KFC แหละมื้อเย็น แอบเซ็ง ม่ะมีพวก accessory ให้เลยอ่ะ มือกะกระดาษ จานก้อไม่มี ซ้อม มีด ม่ะให้ไรซักอย่าง เราเดินไปบอกเลยให้ซอสมาสามซอง คนละซอง แล้วก้อถุงมือพลาสติกอีก 3 อัน พอกันที KFC เมืองจีน

 

ปล. ขอบคุงลุงจากฮองกงที่มาสั่งก๋วยเตี๋ยวอร่อยๆให้ถึงเสินเจิ้นด้วยนะคับ

 มีคนว่าวันแรกเยอะ งั้นช่วยอ่านต่ออีกสองวันนะ ถ้าไปเดินมาหมดแล้วก้อคงไม่ค่อยมีเรื่องไรมาเล่าแหละ

     วันต่อมา เปนวันที่ต้องไปอบรมที่ศูนย์อบรมของหัวเว่ยวันแรก ออกแนวตื่นเต้นอีกตามเคย ตื่นมาหกโมงก่าๆ อาบน้ำขึ้นไปกินข้าวเปนบุฟเฟ่ รอบนี้พอได้ มีให้เลือกมากมาย เสดก้อมาขึ้นรถ 8.30 มีรถบัสคันเล็กๆมารอรับ คนอื่นลงมาสาย 5 นาที คนขับทำท่าทางหงุดหงิด เชื่อเลยว่าคนจีนเขาตรงเวลากัน มันถามตั้งสามรอบว่าจาไปหรือยัง ทั้งๆที่เราบอกมันตั้งแต่แรกว่า คนยังไม่ครบ เฮ้อออ.. นั่งรถมาประมาณ 40 นาที ก้อถึง เขาเรียกที่นี่ว่า Huawei University โอ้ว ใหญ่อยู่ เจนิสก้อมารอรับ พาเดินไปดูรอบๆ แล้วก้อได้ฤกษ์เริ่มเรียนกัน คนสอนเปนสาวผมสั้น ดีหน่อยที่พูดอิ๊งชัดเจนมาก เลยพอฟังรู้เรื่อง เสดเจนิสก้อพาไปกินข้าว อีกตึก คนเยอะมาก เจอคนไทยด้วยกันอี๊ก มาจาก AIS แต่มาอบรมคนละคอส อาหารก้อพอได้ เยอะและหลากหลาย อ้วนแหงๆ เบรก 11.30 – 14.00 น. เนื่องจากที่นี่กินข้าวเสดเขาให้นอนกลางวันกันอ่ะ แต่ว่าเราไม่ได้นอน เพราะว่าไม่มีที่นอน เซ็ง พอเริ่มเรียนเราก้อเริ่มง่วงทันที เสด 5 โมงรีบมาขึ้นรถกลับโรงแรม(ไม่รีบเด๋วมันหงุดหงิดอีก)
    ไฮไลท์ของวันนี้อยู่ที่นี่เอง นั่งรถกลับมาถึงรู้ว่าใกล้ๆกะโรงแรมมันเปนแหล่งช๊อปปิ้งหลักของเมืองเลย ไปเดินสำรวจมา เซนเตอร์พ้อยดีดีนี่เอง แต่ใหญ่ก่าเยอะ คนก้อเยอะมาก สาวๆจีนแต่ตัวใช้ได้เลยอ่ะ เกงสั้นๆ เท้าบูท ขาวหมวย หุหุ อยากจาขอถ่ายรูป แต่ก้อนะคนมันเยอะ แอบไม่กล้าด้วย แล้วก้อแวะกินข้าว ร้านชื่อกังฟู ก้อพอกินได้ เสดก้อกลับมาโรงแรม แต่กะว่าพรุ่งนี้หรือวันต่อๆไป คงจาได้มากินข้าวแถวๆนี้ทุกวันแหละ 55+
   

    วันที่สาม วุ่นแต่เช้าเลย ลงมาขึ้นรถบัสของหัวเว่ย เราก้อจาไปขึ้นคันเดิม แต่คนขับมันดันบอกให้เรามาขึ้นคันหน้า ซึ่งเป็นคันเล็ก แถมคนขับเปนหญิง พอเราเดินมา ป้าคนขับแกก้อขอเราดูบัตร ดูแว๊บนึง แล้วก้อบอกให้ขึ้นรถ เราก้อคิด สงสัยจาเปลี่ยนรถให้แล้วมั๊ง ก้อเลยขึ้นไปนั่งรอ แล้วไอ้รถคันเก่ามันก้อออกไปเลย 8.30 น. ตรงเวลามาก บนรถมันมีแค่ 3 คนเอง มันจารีบไปไหนหว่า แมร่งง…  เสด ปากดว่าไม่ใช่คับ มีพวกคนเวียดนามลงมาอีก 20 คน ป้างานเข้าเลยคับ โวยวายเปนภาษาจีน ก้อม่ะมีใครฟังรู้เรื่อง สรุปต้องให้รถมารับอีกคัน ก่าจาได้เรียน 10 โมงครึ่ง หลังจากนั้นก้อเหมือนเดิม แต่ตอนเย็นก่อนกลับดีหน่อย เจนิสพาไปเอาเงินเบี้ยเลี้ยง หัวเว่ยให้คนละ 1640 หยวน รวยเลยคับ
    เสดกลับมาถึงโรงแรมก้อรีบขึ้นไปเอากล้อง แล้วก้อไป Huaqiangbei เป็นที่ช๊อปปิ้งพวก มือถือ mp3 แล้วก้อมีโซน Women’s world ถ้าพาอ้วนมาสงสัยช๊อปกระจาย ร้านเยอะมาก ของไอทีก้อเหมือนพันทิพย์บ้านเราเลย แต่มีเปนสิบๆห้าง เยอะมาก คนก้อเยอะ วันนี้มาเซอเวย์ก้อเลยไม่ได้ดูอารายมาก แวะมากินข้าว แล้วก้อกลับ ลองนั่งรถไฟฟ้าใต้ดินด้วย ขากลับอย่างเมื่อย เพราะว่าขาไป ดันไปขึ้นผิดสถานี เหมือนเราจาขึ้นที่หมอชิต แต่เดินไปขึ้นสะพานควายอ่ะ เหนื่อยเล๊ย เดินขาลากกลับโรงแรม ตอนกลับซื้อหมึกย่างด้วย ราดน้ำจิ่มมาอย่างเผ็ด เผ็ดมากกกกก ถึงว่าตอนที่จาซื้อน้องเขาถามไรก้อไม่รุ คงจาประมาณว่า ราดน้ำจิ่มหรือป่าวไรแบบนั้นอ่ะ ไม้ละ 4 หยวน ก้อพอได้ รอบหน้าว่าจาลองทาโกะ  

    ที่เมืองจีนค่าเดินทางน่าจาถูก ค่ารถไฟฟ้าใต้ดิน สามสถานีแค่ 2 หยวน ตกสิบบาทเอง แต่ขบวนรถไฟจายาวมาก และที่บ้านเราจามีมอไซด์รับจ้าง แต่ที่นี่ มีแต่จักรยานรับจ้าง ก้อดีเหมือนกัน ไม่มีแว๊น แล้วก้ออีกอย่าง ตั้งแต่มานี่ ไม่เจอหมาข้างถนนเลย เจอแต่หมาที่เขาเลี้ยงไว้ มันเดินตามเจ้าของ ที่นี่เขาไม่ใช้สายจูง ปล่อยให้มันเดินอิสระเล๊ยย ตอนเจอตกใจเลย นี่มันปอมๆ ของใครเนี่ ปล่อยมาเดินกันแบบนี้ เด๋วก้ออุ้มกลับบ้านซะเลยนิ

 

ปล. ตอนเรียนเริ่มรำคาญเด็กจัสเทลแหละ แมร่งถามกันจั๊ง รู้ว่าพูดได้ ฟังเก่ง เลยถามอยู่นั่นแหละ เมิงหัดเข้าใจไรง่ายม่ะเปนหรือไงเนี่ย -*-

   ได้มากะเขาซักที นั่งเครื่องมาต่างประเทศเนี่ย ตะกุกตะกักนิดหน่อย สงสัยจาตื่นเต้นไปหน่อย ท้องเสียก่อนมาขึ้นเครื่องอีก นั่งเครื่องมา 2 ชม. ก่าๆ มาถึงฮ่องกงตอนเกือบๆเที่ยง นั่งเครื่อง 2 ชม. แต่ใช้เวลา 3 ชม. เพราะว่าเวลาที่นี่ไวก่าเรา 1 ชม. แอบเซงนิดหน่อย นั่งข้างแขกตัวอย่างใหญ่ แมร่งหลับแล้วกรนอีก แอร์การบินไทยก้อไม่ค่อยสวยเลย มีแต่แก่ๆกับเกย์ทั้งลำเล๊ยยย ตอนเครื่องแตะพื้นแอบเสียว มันเหมือนหน้าจาคะมัมเอียงๆไปทางขวา สงสัยกับตันจาเปนคนเบ้ขวาแหง 55+
   เสดก้อมีคนหัวเว่ยมารับ ขับรถแวนมาส่งที่โรงแรมที่เสินเจิ้น  Janice ซึ่งเปนคนดูแลคอสนี้ น่ารักมากมาย เด๋วจาถ่ายรูปมาให้ชม เสดก้อขึ้นมาที่ห้อง ขอบอก ห้องใหญ่มาก มีแบ่งห้องรับแขก ห้องนอน มีครัวย่อมๆอีก โอ้ววว แต่อยู่คนเดียวคับบบบ เหงาเลย แต่พอเปิดคอมแล้วเล่นเน็ตไวเลสได้ก้อค่อยโล่งใจหน่อย ได้ไม่ต้อง อยู่เงียบๆคนเดียว เปิดทีวีก้อมีแต่ภาษาจีน เฮ้อออ..
  หลังจากหลับไปงีบนุง ตื่นมา 6 โมงเล๊ยย หิวก้อขึ้นไป Dinner มื้อเย็นวันแรกหัวเว่ยเลี้ยงข้าวที่โรงแรมแหละ ไม่ค่อยหร่อยเลย แต่มื้อต่อๆไป เขาจาให้เงินมากินข้างนอกกันเองแหละ กินเสดเลยออกไปสำรวจถนนที่คนจีนเดินกันไปมาขวักไขว่ หัวดำเต็มไปหมด แถวนี้สงสัยจาเปนย่านช๊อปปิ้งของเมืองมั๊ง แต่เดินไปได้เส้นเดียวเพราะว่าไกล เดินไปเดินมาไปเข้าตลาดสดซะ
เลยกลับมา แวะมาร์ทข้างหน้าโรงแรม ได้ซิม Chaina Mobile มาใช้ แล้วก้อเงินที่เติมมาเสดแล้วอีก 40 หยวน เอาไว้โทรหาคณะ เขามีซิมกันหมดเลย ได้มาฟรีจากพวกที่อบรมก่อนหน้านี้ง่ะ แล้วก้อไปหาซื้อน้ำและขนมมากินบนห้อง ตอนจาจ่ายเงินที่เค้าเตอร์แอบเซ็งแกมตกใจเล็กน้อย รอคิวอย่างยาว เสดจามาถึงคิวของเราแล้ว เครื่องดันเจ๊ง เค้าเตอร์เค้าคอมอย่างเก่าเลยอ่ะ เสด มีหนุ่มใหญ่หัวล้านข้างหลัง แกคงเซ็งจัด ก้อด่าโวยวายอย่างดัง แทบลั่นห้างเลย คนอื่นเขาย้ายแถวเปลี่ยนเค้าเตอร์จ่ายเงินกันจนจ่ายเสดหมดแหละ พี่แกยังยืนด่าพนักงานเก็บเงินอยุ่เลยไม่ยอมย้ายเครื่องด้วย จารอให้เขาซ่อมเสด จนเราเดินออกจากห้างแล้วพี่แกก้อยังไม่ได้จ่ายเงินเลยอ่ะ -*-

 

 

ปล. ถ้าจาซื้อของที่เมืองจีน ต้องเตรียมถุงมาเองนะ ไม่งั้นถ้าจาให้เขาใส่ถุงให้ต้องจ่ายอีก 0.2 หยวนอ่ะ ถึงกะงงเลย ทำไมมันไม่ใส่ถุงให้หว่า แต่ก้อดีแหละ ลดโลกร้อน ตอนต่อแถวแอบชมคนข้างหน้า เปนคนดีกันจิงๆ เตรียมถุงผ้ามาใส่ของกันเองทุกคนเล๊ยย ที่ไหนได้ เสียค่าโง่ไปซะ 55+

เคยสงสัยและก้อไม่เข้าใจม่ะ ว่า.. ทำไม.. ทำไม..

หลายๆคนกลัว ที่เปนฟามกลัวส่วนบุคคล

 

แม่ กลัวพระจันทร์ ตอนกลางคืนถ้าออกไปนอกบ้านก้อจาไม่หันไปมองบนฟ้า

…. เพราะว่ากลัวจันทร์ ก้อเลยไม่ได้เห้นความสวยของดาวเลย เคยถามแม่

แม่บอกว่ากลัวมาตั้งแต่เด็กๆแหละ เพราะไรจำไม่ได้นิ ก้อตั้งหลายสิบปีแล้วนิ

 

อีหวาน(และอีกหลายๆคน) กลัวความสูง เวลาไปเที่ยวเขา หรือหน้าผา

คือจิงๆใครๆก้อกัวนะ กัวว่ามันจาตกลงไป แต่ก้อแค่ระดับหนึ่ง

ไม่ได้ขนาดเหงื่อตก มือ หน้าซีด เดินก้าวไม่ออกขนาดมัน

 

แก้ม กลัวแมว เจ้าตัวบอกว่าแค่ไม่ชอบ แต่จิงๆไม่ใช่หรอก ถึงขั้นกลัวเลยหละ

เข้าใกล้ หรืออยู่ในระยะสายตาก้อไม่ได้แหละ อันนี้คิดว่าตอนเล็กๆต้องมีอะไรกะแมวแน่ๆ

แต่เจ้าตัวจำไม่ได้ จะว่าไปแมวมันดุ ก้อไม่ใช่ มีแต่หมาที่ดุแล้วกัดเราก่อน

แมวมันรักสงบนะ ไม่เห็นว่ามันจาน่ากัวตรงไหนเลย ไม่เข้าใจ อันนี้ฟามคิดผมนะ

 

ว่างก้อเลยลองไปหาเล่นๆดูว่ามันเรียกว่าอาราย สรุปเขาตั้งให้เป็นโรคชนิดหนึ่งเลยอ่ะ

ชื่อว่า Phobia Reaction หรือกลัวสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่ไม่สมควรกลัว (ว่าไปนั่น)

ก้อไม่รุหรอกนะว่าใครกลัวไรกันมั่ง แต่ที่รู้จัก อย่างแม่ กะแก้มเนี่ย น่าจามีฟามหลังตอนเด็กๆ

กะสิ่งที่เขากลัว ก้อเลยกลัวมาจนถึงตอนนี้ ทำไมตัวผมเองไม่เห็นจากลัวอารายซักอย่างเลยหว่า..

 

ไม่ได้บอกว่าตัวเองเก่ง แต่มันไม่กลัวจิงๆนิ ส่วนเรื่องกลัวความผิดหวัง อันนี้ใครๆก้อคงกลัวเปนธรรมดา

แต่ถึงรู้ว่าจาผิดหวัง อารายมันจาเกิดมันก้อต้องเกิด ซักพักมันก้อทำใจได้ มันก้อไม่กัวอยู่ดีอ่ะ 55+

 

 

ปล. ผิดหวัง เราก้อเริ่มใหม่ ก้าวต่อ สู่สิ่งที่ดีขึ้น จิงม่ะ(เกี่ยวไรกะโฟเบียหว่า)

 

กับเดือนแห่งความรักที่จะมาถึง

เท่าที่ผมเห็นและที่เป็นอยู่ ต่างคนก้อต่างดิ้นรน ค้นหากันไปไม่จบซักที
คนที่ผิดหวังก้อยังคงผิดหวัง โดนหลอกลวง หักหลังกันอยู่เรื่อยๆไป เจ็บแล้วก้อเจ็บอีก
คนที่รักเขาแล้วเขาไม่รัก ก้อยังคงเฝ้ารอให้เขาเปลี่ยนใจมารักอยู่อย่างนั้น ถึงจะไม่มีวัน
คนที่ยังลืมรักครั้งเก่าไม่ได้ ยังคงเฝ้ารอให้มันกลับคืนมา ก้อยังไม่ยอมเปิดใจให้กับสิ่งใหม่ๆ
คนที่รักคนมีเจ้าของ ก้อยังคงแอบหวังว่าซักวันจะถึงโอกาสของตัวเองมั่ง
คนที่หวังว่าซักวันจะเจอคนที่ถูกใจ หรือคนที่ใช่ ก้อยังคงต้องรอต่อไปอยู่อย่างนั้น
คนที่พลาดพลั้ง เจ็บปวดกับสิ่งที่เลวร้าย กลัวที่จะเริ่มใหม่ ก้อยังกลัว ไม่ก้อโทดตัวเองอยู่อย่างนั้น

 

เฮ้อออ.. บางครั้งมันก้อดี มันก้อมีความสุขจิงๆนะ แต่เวลาที่มันไม่สมหวัง มันก้อช่างทรมานจิงๆซิ

 

ก้อเพราะว่า…มันคือความรัก
ถ้าธรรมชาติสร้างเรามาให้ไม่ต้องมีความรุ้สึกเรื่องแบบนี้ มันก้อคงขาดรสชาติไปแหงๆ

สำหรับใครที่สมหวังได้แต่งงานอยุ่กันไป รักกันไปนานๆ ถือว่าโชคดีมากๆเหมือนกันนะ
ไงก้อขอให้รักกันไปนานๆ ดูแลกันดีดี มีฟามสุขเยอะๆล่ะ

 

ส่วนผม ก้อหวังว่าสักวันจะเปนคนโชคดี มีคนที่เป็นชีวิตคู่กะเขามั่งไม่วันใดก้อวันหนึ่ง(แหละมั๊ง)

 

ปล. แต่อยากให้คนๆนั้นมาไวไวจังอ่ะ เริ่มแก่แหละ

ขอระบายหน่อยเถอะ., จาไปเที่ยวปาย สองรอบไม่ได้ไป

 

รอบแรก 26-30 ธ.ค.

นัดไว้อย่างดี เตรียมเต้นไปให้ไอ้หมี ซื้อตั๋วรถไปอุตรดิตถ์ด้วย

เสด ไอ้คมเบี้ยว ต้องมาทำธุระที่กทม. เซ็งไปหนึ่งแหละ นอนอยู่บ้านแถมแอบป่วยแทนซะ

 

มารอบสอง 5-8 ม.ค.

สองอ้วนปลอบใจชวนไปปาย(ชวนไปขับรถให้หรือป่าวก้อไม่รุ) ฟอร์มดี

ไงก้อไม่ล่ม ออกตามเวลานัดหมาย ขับรถขึ้นทางด่วนร้องเพลงสบายใจ จาลงทางด่วนเท่านั้นแหละ

อยู่ดีฟามร้อนขึ้นเต็มเกเลย จอดรถเสดควันลอยมาเต็มเลย หุหุ โค้ววเทพ กระหายน้ำก้อไม่บอก

กดน้ำไปเปนสิบๆลิตรเลย ดีนะที่คนมีน้ำใจมาลากรถไปหน้าร้านขายน้ำอ่ะ ได้ไอ้ต๊อบกะป๋ามาช่วย

 

คงไม่มีความพยายามรอบที่สามช่วงนี้แล้วหละ หลายคนบอกลางไม่ดี จาไปแล้วล่มแบบนี้

วันหนึ่งคงได้ไปแหละ เอาไว้ได้น้องแจสมาเปนของตัวเอง จาพาลุกขึ้นปายเองให้สบายใจไปเลยนะ

 

หวังว่ามันจาเปน "ปายในฝัน" จิงๆกะเขาซักทีนะ ไม่วันใดก้อวันหนึ่งแหละ

 

 

 

 

ปล. ช่วงนี้ใครจาไปเที่ยวไหนไม่ต้องชวนนะ เด๋วจาพาล่มกันไปอีก