มีคนว่าวันแรกเยอะ งั้นช่วยอ่านต่ออีกสองวันนะ ถ้าไปเดินมาหมดแล้วก้อคงไม่ค่อยมีเรื่องไรมาเล่าแหละ

     วันต่อมา เปนวันที่ต้องไปอบรมที่ศูนย์อบรมของหัวเว่ยวันแรก ออกแนวตื่นเต้นอีกตามเคย ตื่นมาหกโมงก่าๆ อาบน้ำขึ้นไปกินข้าวเปนบุฟเฟ่ รอบนี้พอได้ มีให้เลือกมากมาย เสดก้อมาขึ้นรถ 8.30 มีรถบัสคันเล็กๆมารอรับ คนอื่นลงมาสาย 5 นาที คนขับทำท่าทางหงุดหงิด เชื่อเลยว่าคนจีนเขาตรงเวลากัน มันถามตั้งสามรอบว่าจาไปหรือยัง ทั้งๆที่เราบอกมันตั้งแต่แรกว่า คนยังไม่ครบ เฮ้อออ.. นั่งรถมาประมาณ 40 นาที ก้อถึง เขาเรียกที่นี่ว่า Huawei University โอ้ว ใหญ่อยู่ เจนิสก้อมารอรับ พาเดินไปดูรอบๆ แล้วก้อได้ฤกษ์เริ่มเรียนกัน คนสอนเปนสาวผมสั้น ดีหน่อยที่พูดอิ๊งชัดเจนมาก เลยพอฟังรู้เรื่อง เสดเจนิสก้อพาไปกินข้าว อีกตึก คนเยอะมาก เจอคนไทยด้วยกันอี๊ก มาจาก AIS แต่มาอบรมคนละคอส อาหารก้อพอได้ เยอะและหลากหลาย อ้วนแหงๆ เบรก 11.30 – 14.00 น. เนื่องจากที่นี่กินข้าวเสดเขาให้นอนกลางวันกันอ่ะ แต่ว่าเราไม่ได้นอน เพราะว่าไม่มีที่นอน เซ็ง พอเริ่มเรียนเราก้อเริ่มง่วงทันที เสด 5 โมงรีบมาขึ้นรถกลับโรงแรม(ไม่รีบเด๋วมันหงุดหงิดอีก)
    ไฮไลท์ของวันนี้อยู่ที่นี่เอง นั่งรถกลับมาถึงรู้ว่าใกล้ๆกะโรงแรมมันเปนแหล่งช๊อปปิ้งหลักของเมืองเลย ไปเดินสำรวจมา เซนเตอร์พ้อยดีดีนี่เอง แต่ใหญ่ก่าเยอะ คนก้อเยอะมาก สาวๆจีนแต่ตัวใช้ได้เลยอ่ะ เกงสั้นๆ เท้าบูท ขาวหมวย หุหุ อยากจาขอถ่ายรูป แต่ก้อนะคนมันเยอะ แอบไม่กล้าด้วย แล้วก้อแวะกินข้าว ร้านชื่อกังฟู ก้อพอกินได้ เสดก้อกลับมาโรงแรม แต่กะว่าพรุ่งนี้หรือวันต่อๆไป คงจาได้มากินข้าวแถวๆนี้ทุกวันแหละ 55+
   

    วันที่สาม วุ่นแต่เช้าเลย ลงมาขึ้นรถบัสของหัวเว่ย เราก้อจาไปขึ้นคันเดิม แต่คนขับมันดันบอกให้เรามาขึ้นคันหน้า ซึ่งเป็นคันเล็ก แถมคนขับเปนหญิง พอเราเดินมา ป้าคนขับแกก้อขอเราดูบัตร ดูแว๊บนึง แล้วก้อบอกให้ขึ้นรถ เราก้อคิด สงสัยจาเปลี่ยนรถให้แล้วมั๊ง ก้อเลยขึ้นไปนั่งรอ แล้วไอ้รถคันเก่ามันก้อออกไปเลย 8.30 น. ตรงเวลามาก บนรถมันมีแค่ 3 คนเอง มันจารีบไปไหนหว่า แมร่งง…  เสด ปากดว่าไม่ใช่คับ มีพวกคนเวียดนามลงมาอีก 20 คน ป้างานเข้าเลยคับ โวยวายเปนภาษาจีน ก้อม่ะมีใครฟังรู้เรื่อง สรุปต้องให้รถมารับอีกคัน ก่าจาได้เรียน 10 โมงครึ่ง หลังจากนั้นก้อเหมือนเดิม แต่ตอนเย็นก่อนกลับดีหน่อย เจนิสพาไปเอาเงินเบี้ยเลี้ยง หัวเว่ยให้คนละ 1640 หยวน รวยเลยคับ
    เสดกลับมาถึงโรงแรมก้อรีบขึ้นไปเอากล้อง แล้วก้อไป Huaqiangbei เป็นที่ช๊อปปิ้งพวก มือถือ mp3 แล้วก้อมีโซน Women’s world ถ้าพาอ้วนมาสงสัยช๊อปกระจาย ร้านเยอะมาก ของไอทีก้อเหมือนพันทิพย์บ้านเราเลย แต่มีเปนสิบๆห้าง เยอะมาก คนก้อเยอะ วันนี้มาเซอเวย์ก้อเลยไม่ได้ดูอารายมาก แวะมากินข้าว แล้วก้อกลับ ลองนั่งรถไฟฟ้าใต้ดินด้วย ขากลับอย่างเมื่อย เพราะว่าขาไป ดันไปขึ้นผิดสถานี เหมือนเราจาขึ้นที่หมอชิต แต่เดินไปขึ้นสะพานควายอ่ะ เหนื่อยเล๊ย เดินขาลากกลับโรงแรม ตอนกลับซื้อหมึกย่างด้วย ราดน้ำจิ่มมาอย่างเผ็ด เผ็ดมากกกกก ถึงว่าตอนที่จาซื้อน้องเขาถามไรก้อไม่รุ คงจาประมาณว่า ราดน้ำจิ่มหรือป่าวไรแบบนั้นอ่ะ ไม้ละ 4 หยวน ก้อพอได้ รอบหน้าว่าจาลองทาโกะ  

    ที่เมืองจีนค่าเดินทางน่าจาถูก ค่ารถไฟฟ้าใต้ดิน สามสถานีแค่ 2 หยวน ตกสิบบาทเอง แต่ขบวนรถไฟจายาวมาก และที่บ้านเราจามีมอไซด์รับจ้าง แต่ที่นี่ มีแต่จักรยานรับจ้าง ก้อดีเหมือนกัน ไม่มีแว๊น แล้วก้ออีกอย่าง ตั้งแต่มานี่ ไม่เจอหมาข้างถนนเลย เจอแต่หมาที่เขาเลี้ยงไว้ มันเดินตามเจ้าของ ที่นี่เขาไม่ใช้สายจูง ปล่อยให้มันเดินอิสระเล๊ยย ตอนเจอตกใจเลย นี่มันปอมๆ ของใครเนี่ ปล่อยมาเดินกันแบบนี้ เด๋วก้ออุ้มกลับบ้านซะเลยนิ

 

ปล. ตอนเรียนเริ่มรำคาญเด็กจัสเทลแหละ แมร่งถามกันจั๊ง รู้ว่าพูดได้ ฟังเก่ง เลยถามอยู่นั่นแหละ เมิงหัดเข้าใจไรง่ายม่ะเปนหรือไงเนี่ย -*-